AĞACIN SESİ


Rüzgârla gider ağacın sesi uzağa
Ceylanın sıçrama ruhudur gecenin sonu
Suyun adı tarihin en büyülü masalıdır
Kuş, kanatlarına borçludur dünyayı.

Annem insanları böyle doğurdu.
Ağaç kabuğunun eski soğuğudur babam
Düşleyince uyanmayı, yüzer
Nehirlerin ağır taşları.

Toprağın tohumu ölüler
Kutsal ışıklarından
Gölgeler gökyüzüne vurur.

En iyi ağaç duyar, ağacın sesini
Ceylan her sabah geceden
Geri alır kendini.